Bericht Pastor L. Minnema

‹ Terug naar overzicht

Geplaatst op: 25-12-2016

OP BEZOEK IN ITALIË

Half oktober zijn mijn vriendin Astrid en ik een paar dagen op bezoek geweest bij Lysbeth Minnema in Italie. Ze woont in een klooster op een berg in Pian del Levro (vertaling: vlakte van hazen), vlak bij Verona. Dit dorpje bestaat uit het klooster en niets meer, dus erg dikbevolkt was het niet. Ze wonen met 8 zusters en 1 broeder samen. Helaas voor ons spraken er maar twee Engels, maar met Lysbeth als tolk konden we ons wel verstaanbaar maken. Ze bidden zes keer per dag, maar gelukkig hoefden we daar niet elke keer bij te zijn want alles was in het Italiaans. Met Lysbeth ging het veel beter dan afgelopen zomer toen ze in een depressie belandde. Met flink wat lachen en praten over haar tijd in Drenthe deed haar ook goed.

We hebben veel gewandeld, gepraat en gewerkt. Heerlijk in het zonnetje op het terras sperzieboontje gepunt of aardappelen geschild. En met zo’n groep ben je ook nog wel even bezig. Ook hebben we een dagje de toerist uitgehangen met z’n drieën en zijn we naar het Gardameer geweest, met een heerlijk ijsje op een terras met uitzicht op alle bergen. Iedereen krijgt de groetjes van Lysbeth.

Groetjes Irma Toersen-Assen

-----

december 2016

Beste allemaal, 

Met mij gaat het niet zo goed. Ik heb een flinke depressie. Gelukkig heb ik goede hulp van psycholoog en psychiater en de liefde en nabijheid van de gemeenschap helpt me door de moeilijkste momenten. Ik vraag om jullie gebed. Ik hoop dat het kerstkind werkelijk licht zal brengen in mijn leven. 

Tijdens de Advent is de communicatie beperkt om ons intensief voor te bereiden op het wonder van de Incarnatie, van God die in ons midden wil wonen. 

Hartelijke groet en alle goeds,

Lysbeth Minnema

-----

april 2016

Beste allemaal, 

Ook al is het een beetje laat, ik wens jullie het licht van de Verrijzenis en de hoop van Gods nabijheid en de vrede van Pasen toe. In de vastentijd is de communicatie met de buitenwereld beperkt om het werkelijk een tijd van meer gebed en innerlijk leven te laten zijn. Voor mij is dat dit jaar niet zo het geval geweest. Mijn moeder had gezondheidsproblemen en de gemeenschap heeft me tot mijn grote verrassing naar Nederland gestuurd om met eigen ogen te zien hoe het met haar ging en haar te vergezellen op een medisch onderzoek. Daarom heb ik mijn verjaardag in Nederland gevierd met koffie en appeltaart. De eerste week in Nederland had mijn moeder nog veel last van duizeligheid die haar al vanaf november elke week twee dagen op bed dwong. Na het evenwichtsonderzoek in het ziekenhuis heeft ze vrijwel geen klachten meer gehad. Waarschijnlijk is door de bijzondere bewegingen die ze bij het onderzoek moest maken een los deeltje in het evenwichtsorgaan naar een betere plek verschoven. Feit is dat ze nu nog steeds zonder klachten door het leven gaat en weer vertrouwen heeft gekregen om te reizen naar familie en vrienden en om weer op de fiets erop uit te trekken. Ik ben daar erg blij om. Ik ben ruim twee weken in Nederland geweest en vlak voor de Goede Week teruggekeerd in mijn kloostergemeenschap. Natuurlijk heeft mijn moeder me vol liefde volgestopt met eten en lekkere dingen, dus van vasten is niet veel gekomen. 

De Goede Week is hier intensief maar prachtig. Op de avond van Palmpasen is er een pelgrimage met jongeren ter voorbereiding op de week. Een wandeling van drie uur van een naburig dorp terug naar het klooster met momenten van bezinning, van stilte en van uitwisseling in kleine groepjes en af en toe een lied. Het is bijzonder zo door de avondlucht en in het licht van de maan onderweg te zijn. We waren met ongeveer 20 personen. Tegen twaalven waren we terug en kwamen we samen in de kapel waar vanaf zondagmiddag het 40-urengebed was begonnen. Enkelen bleven bidden, anderen keerden naar huis terug. Het continue gebed voor het Allerheiligste is een bijzondere ervaring, een uur alleen met Jezus, volgens een vast rooster waardoor er ook een nachtelijk uur bij is. Het heeft me verrijkt, maar heb er niet echt woorden voor. Het is waken met Jezus, zoals hij vraagt in de tuin van Getsemane aan zijn apostelen. Het heeft me geholpen de Goede Week intensief te beleven. Het Triduum hebben we gevierd in een klooster van de Benedictijnen van Dumenza boven het Lago Maggiore. Al een aantal jaren vieren we daar Pasen en de monniken zijn vrienden geworden. Ze kijken inmiddels echt naar ons uit en ze maken plek voor ons in hun midden tijdens de vieringen. Het is ook mooi om gast te zijn, zonder veel verplichtingen, zodat Goede Vrijdag en Stille Zaterdag echt dagen van gebed en stilte worden met prachtige gebeden tijdens ora sesta en ora nona. 

De week na Pasen hebben we bij ons een Paaszang gehouden met een prachtig koor om alle mensen die bij de gemeenschap betrokken zijn een goede Pasen te kunnen wensen. Met 70, 80 mensen was het een mooi uur van gebed en zang, vooral in de stijl van Taizé. En daarna hebben we met zijn allen gegeten en gedronken. en natuurlijk uitgebreid bijgepraat. 

Gemma één van mijn kloosterzusters is vorige week teruggekeerd na een week in de vluchtelingenkampen van Erbil, Iraaks Koerdistan. We kennen daar drie monniken die leiding geven aan één van de kampen met hulp ook van een Irakese Dominicanes die alleen is overgebleven nadat haar gemeenschap van 100 kloosterzusters heeft moeten vluchten voor het geweld van ISIS. Zij staat met veel energie veel vluchtelingen bij en zegt af en toe tegen de monniken dat ze moeten eten, rusten of slapen. Het is een indrukwekkende ervaring geweest voor Gemma, ook al was ze nu beter voorbereid na een zelfde bezoek vorig jaar. De materiele omstandigheden zijn flink verbeterd in dit jaar, maar de wanhoop is een stuk groter geworden. Vorig jaar gaf het grote verlangen snel terug te keren naar huis hoop en energie aan de mensen. Nu is dat verlangen er nog steeds maar het vertrouwen dat dat op korte termijn mogelijk is verdampt. Het was een bezoek om solidariteit te tonen, om samen te bidden, om te luisteren en elkaar te versterken in het geloof. Voor onze gemeenschap zijn de contacten met de drie Irakese monniken een geweldige rijkdom en de betrokkenheid van de mensen om ons heen bij de situatie van deze vluchtelingen een warm bad. 

Vandaag vieren we de verjaardag van Emilia, de abdis van onze gemeenschap. Verjaardagen zijn hier belangrijk met een met aandacht gedekte tafel met bloemetjes voor de jarige, lekker eten en iets ludieks. Vanmiddag na het eten hebben we een korte sketsch gedaan met dieren die alle leden van de gemeenschap vertegenwoordigden en met scenes uit ons dagelijks leven. Hiermee hebben we ons zelf en Emilia op de hak genomen. En we hebben afgesloten met een lied. Ik geniet er wel van om dit soort dingen te verzinnen en Andrea, onze enige broeder, en Silvia vinden het ook geweldig. Dus intussen zijn we een vast animatieteam geworden. Als het maar niet te vaak is, blijft het leuk en houden we onze frisheid. 

Vorige week hadden we ook al een feestelijke avond op de zondag van de goede herder. Toen hebben we Emilia uitgeroepen tot herder van het jaar en tijdens het avondeten hebben we haar allerlei vragen gesteld. Wat zijn je grootste zorgen? Noem van ieder van ons een kwaliteit en een minpunt. Wat geeft je vreugde? Met natuurlijke een uitgebreide brief met de benoeming tot herder van het jaar, in elkaar geflanst in 5 minuten. Mooie acties. 

Jullie merken het, het gaat me hier goed, ook al is het niet altijd makkelijk en hoort het een beetje bij mij om regelmatig te twijfelen aan alles en dus ook aan de zin van mijn leven hier in de gemeenschap. 

Ik wens jullie een goede voorbereiding op de feesten van Hemelvaart en Pinksteren en een hartelijke groet en veel goeds vanuit het zonnige zuiden, 

Liefs Lysbeth

-----

Oktober 2015

Berichten uit een Italiaans klooster

Vol van alle goeds dat ik in de weken in Nederland heb ervaren, ben ik begin juli afgereisd naar Italië. En hier, in het klooster van Pian del Levro, ben ik op zaterdagavond 11 juli, het feest van de Heilige Benedictus, officieel ontvangen in de gemeenschap. Het was een mooie, warme avond, met mooie, eenvoudige gebeden en mijn belofte om de roeping van het doopsel te leven, met hulp van God en van de gemeenschap. En de gemeenschap heeft beloofd me daarin te steunen en nabij te zijn. Buiten in de zwoele avondlucht hebben we vervolgens gegeten en gedronken en de vreugde gedeeld van een nieuw begin. Veel van mijn Italiaanse vrienden waren erbij naast de mensen die ik het afgelopen jaar heb leren kennen. Het was een indrukwekkende start van het religieuze leven.

De zomer was druk, vol mensen die langskwamen in het klooster, en ook wij, als gemeenschap, zijn vaak op stap geweest. Intens zijn de contacten met de christelijke gemeenschap van Irak. We kennen drie monniken die met hun hele gemeenschap van 800 mensen in de nacht van 6 augustus 2014 van het ene moment op het andere zijn gevlucht naar Erbil in Iraaks Koerdistan. Die stad is het afgelopen jaar verdubbeld, doordat vrijwel alle christenen uit Irak daar hun toevlucht hebben gezocht. Meer dan 80.000 mensen leven in onafgebouwde flatgebouwen, in containers en in alles wat maar enigszins bewoonbaar is, meestal met verscheidene families bij elkaar. Intimiteit is er niet. Na de eerste maanden waarin men dacht dat het een tijdelijke oplossing was tot ze terug konden keren naar huis, dringt nu steeds meer de realiteit door, dat het jaren kan duren, voordat de vrede terugkeert in hun woonplaats. Het zorgt voor wanhoop en spanningen onderling. In maart is Gemma, een van mijn kloosterzusters, op bezoek geweest bij de monniken en in de kampen rondom Erbil om ze een hart onder de riem te steken. Het geld dat ik bij mijn afscheid heb ontvangen, gaat naar deze monniken om kachels te kopen voor de komende winter voor de families die het zonder verwarming moeten stellen.

In augustus zijn we met de hele gemeenschap een week bij een zustergemeenschap uit Bologna op bezoek geweest in hun buitenhuis in de bergen tussen Bologna en Florence. Die week hebben we veel gesproken over gastvrijheid, een speerpunt van het klooster. Er is de bereidheid uitgesproken om voor langere tijd personen met problemen van welke aard dan ook op te vangen, als dat die persoon goed kan doen en ook is er openheid naar huisvesting van vluchtelingen om acute nood te lenigen. Het was bijzonder om ervaringen uit te wisselen met de gemeenschap van Bologna, die al jarenlang daklozen, terminaal zieken en iedereen die aanklopt, probeert te ontvangen in hun midden.

Aan het eind van augustus ben ik met twee anderen van de gemeenschap op pelgrimage geweest met een aantal jongeren tussen de 18 en 30 jaar. Elke dag liepen we 20 tot 25 kilometer langs bergen en meren. Het was prachtig. Om 7 uur waren we onderweg, al babbelend. Na een half uur baden we de lauden in de natuur. En daarna werden we in koppels op pad gestuurd met concrete vragen om te spreken over hoe God er uitziet. Het was bijzonder om te horen, hoe de jongeren daarover denken en het zette ook mij aan het denken. Vooral de laatste ochtend waarin we spraken over het onzevader was diepgaand en heel persoonlijk. Elke middag lazen we samen een bijbeltekst, steeds met een andere methode om de tekst beter te begrijpen. De laatste dag hebben we afgesloten met een korte evaluatie, concrete plannen voor het komende jaar en het samen bidden van de vespers.

Nu lijkt het gewone leven aan te breken en ook dat heeft zijn charme met de dagelijkse werkzaamheden. ‘s Ochtends de schoonmaak, het koken en het ordenen van de bibliotheek en de boeken die regelmatig aan ons geschonken worden. ‘s Middags schilder ik ikonen, studeer ik, beginnen in oktober de vormingscursussen en is er tijd om te mediteren en te lezen. Ook hier eindigt elke middag met het gezamenlijk lezen van de bijbeltekst van de volgende dag en het bidden van de vespers.

Ik bid voor de parochie, dat het een plek mag zijn van inspiratie, gastvrijheid en geloof. Ik bid, dat de kerk mensen mag uitdagen steeds opnieuw te zoeken naar wie Christus voor hen is en wat dat betekent voor hun dagelijks leven. Ik draag jullie mee in mijn hart.

Hartelijke groet,

Lysbeth Minnema

 

Juni 2015

Onder de titel De weg heeft mij gekozen volgt hieronder een “afscheidswoord” van pastor Lysbeth Minnema, die definitief in Italië gaat wonen in de kloostergemeenschap Piccola Fraternitá di Gesu in Pian del Levro, Trambileno, een gehucht in de bergen in Noord-Italië.

Tijdens een kort verblijf in Nederland om haar familie te bezoeken en om haar woonhuis, de pastorie in Heeten, te ontruimen, was een stralende Lysbeth maandag 8 juni jl. even in Coevorden om enkele mensen te bezoeken. Een mooie plaquette die ze kreeg, nadat in (2006) de parochies van Coevorden en Steenwijksmoer veel geld hadden ingezameld voor een ontmoetingsruimte in Quivilla, Peru, heeft ze bij ons achtergelaten. Volgens haar past dit heel goed in de Inloop hier in Steenwijksmoer. Zo blijft er een blijvende herinnering aan een pastor die hier met hart en ziel heeft gewerkt en veel vrienden heeft gemaakt.

Wij geloven in haar keuze en wensen haar daarover Gods zegen.

Redactie

 

DE WEG HEEFT MIJ GEKOZEN

Na mooie, intensieve maanden in Italië ben ik even terug in Nederland. Even, want mijn leven is in het klooster, in de gemeenschap die ik heb leren kennen in het noorden van Italië. Het is moeilijk om woorden te vinden voor het waarom, maar God wil mij daar op die plek, in dat prachtige leven van stilte en gebed, van de Bijbel als richtinggevend woord en met de zes mannen en vrouwen die daar al leven en met de vele gasten die voor een dag of langer langs komen. Althans, dat vermoed ik, want ik aarzel altijd wat om over de wil van God te spreken. In gebed en in gesprekken met de mensen om mij heen heb ik me laten leiden en werd steeds duidelijker dat ik in de kloostergemeenschap op mijn plek ben.

In deze paar weken dat ik nu in Nederland ben, voel ik me heel goed, vol vreugde en bijna verliefd op de gemeenschap waarnaar ik zal terugkeren. Ik straal en geniet van de mensen die ik ontmoet. Het wegdoen van al mijn spullen roept heel veel mooie herinneringen op, is soms zwaar, omdat je aan dingen gehecht bent, maar voelt tegelijkertijd als een bevrijding van alle ballast die ik in de loop der tijd verzameld heb. Alles, alle oude papieren, maar ook alle meubels, kopjes, pannen, de meeste kleren en de meeste boeken, het gaat weg. Soms kan het naar vrienden en bekenden, met veel spullen kan ik mensen blij maken die het niet zo ruim hebben. Het weg kunnen geven en een goede bestemming vinden voor wat voor mij van waarde is geweest, maakt me blij.

Op zaterdagavond 11 juli, op de feestdag van de Heilige Benedictus, begint mijn noviciaat met een kort liturgisch moment tijdens de completen, het laatste gebedsuur van de dag. Ik herhaal dan de doopbelofte om als gedoopte met hart en ziel Christus te volgen, krijg het licht van Christus aangereikt, een boek met de psalmen waaruit we dagelijks zes keer per dag zingen en een exemplaar van de leefregel van de gemeenschap. Ik kijk ernaar uit dit nieuwe leven te beginnen. Het ligt in het verlengde van mijn leven in de parochie, denk ik. Het mooiste van het pastoraat: de liturgie, de contacten met de mensen en de Bijbel vertalen naar het dagelijks leven, dat vind ik daar terug. De ruimte voor stilte en gebed krijg ik erbij, want die kwam in de parochie vaak als eerste in de verdrukking. Op dit moment in mijn leven verlang ik ernaar meer tijd voor God te maken. Misschien heeft het zo moeten zijn dat dit klooster onverwacht op mijn pad kwam en dat God mij daar geraakt heeft met Zijn aanwezigheid. Ik ben daar dankbaar voor!

Ik vertrouw op uw gebed en draag de mooie jaren in Coevorden en Steenwijksmoer mee in mijn hart. Ik blijf bidden dat God ook u mag dragen op de moeilijke momenten en tot inspiratie mag zijn voor een levend en vreugdevol geloof dat gestalte krijgt in het leven van alledag.

 

Hartelijke groet,

Lysbeth Minnema

 

Mijn adres is per 8 juli:

Piccola fraternitá di Gesú

Loc. Pian del Levro

38068 TRAMBILENO (TN)

ITALIA

 

 

December 2014

DE VREUGDE VAN HET EVANGELIE

Beste parochianen,

Al meer dan drie maanden leef ik mee in de kloostergemeenschap hier in het noorden van Italie, in de provincie Trentino. Het klooster kijkt vanuit de bergen uit op een grote stad die Rovereto heet. Na alle drukte van de jaren in de parochie is het heerlijk om nu meer tijd te hebben om te bidden en om de bijbel te bestuderen. Toch heb ik ook hier regelmatig het gevoel dat de tijd voorbijvliegt en dat er te weinig tijd is om de dingen te doen die je zou willen doen. Temidden van de zes gebedstijden op een dag zijn er veel activiteiten. Met zo’n 25 mensen lezen we één keer in de maand op zondagmiddag de exhortatie van de Paus “Evangelium Gaudium”, de vreugde van het evangelie. Het is één van de eerste officiele teksten van Paus Franciscus en echt de moeite waard om te lezen. Hij geeft heel duidelijk aan hoe hij de kerk graag ziet, als een bron van vreugde. Hij wil een kerk die de mouwen opstroopt en er is voor iedereen die bij haar aanklopt. Het is beter om vuile handen te maken en fouten te maken, dan een kerk te worden waar de schimmel op gaat zitten. Hij wil parochies die een bron van hoop zijn voor de wereld om hen heen en die open staan en eropuit trekken om het evangelie te leven en zo licht uit te stralen. Voor mij is het een bron van inspiratie geworden en het is mooi om deze woorden opnieuw te lezen en de reacties van anderen te horen. Het is, denk ik, belangrijk om juist in deze tijd waarin we soms wanhopig worden van alle nieuws over de oorlogen in het Midden-Oosten en het geweld van ISIS, van de crisis die blijft voortduren en die velen werkloos heeft gemaakt, en van familie en bekenden die getroffen worden door ernstige ziekte om vertrouwen te vinden, hoop door alle lijden heen. Die hoop kan uiteindelijk alleen van God komen en van mensen die in Hem hun houvast vinden.

Elke dag is er twee uur de tijd voor lectio divina, het lezen en bestuderen van en het vervolgens bidden met een bijbeltekst. We hebben een eigen rooster waarin we elke dag een stukje van een bijbelboek lezen totdat we het hele boek uithebben. Op dit moment zijn we bijna aan het einde van het Marcusevangelie. Daarna beginnen van aan Maccabeeen. Elke middag van 5 tot 6 doen we dat met zijn allen, met alle gasten en met iedereen die in huis is. Om 5 uur ‘s ochtends doet iedereen dat persoonlijk. Ik vind het heerlijk om tijd te hebben om me te verdiepen in de bijbelteksten. En vaak blijkt dat 2 uur op een dag tekort is. Elke vrijdagavond geeft een zuster of broeder van de gemeenschap uitleg over de bijbelteksten van de zondag voor iedereen die belangstelling heeft.

De vrijdagen zijn bijzondere dagen hier, het zijn dagen van stilte en vasten. Er wordt niet gewerkt. Er is veel tijd om te bidden, om lange wandelingen te maken in de natuur als het weer het toelaat en om te lezen. Het zijn oases in de kloosterdrukte die me echt weer op adem doen komen.

Ik realiseer me hier nog meer wat een onuitputtelijke rijkdom we hebben in de Bijbel, in de traditie van de kerk, in de levens van heiligen, en in de grote energie waarmee hele gewone mensen zich inzetten om de plaatselijke gemeenschap levend te houden en zo hoop uitstralen. Die rijkdom is het waard om uit te delen iedere dag opnieuw aan iedere mens die we op ons pad ontmoeten.

 

Ik wens u allen een goede adventstijd. Ik bid voor jullie en weet dat er in de parochie ook velen zijn die mij gedenken in hun gebeden. In het duister van de tijden wordt licht geboren!

 

Hartelijke groet,    Lysbeth Minnema


‹ Terug naar overzicht

Copyright © 2017 Immanuel Parochie  -  Powered by CouchCMS